Vietnam - Saigon (april 2005)

Na een week geveld te zijn met buikgriep vertrokken Nico en ik als een half mens richting Saigon. In hongkong hadden we amper 30 min om onze connectievlucht te halen maar wonder boven wonder waren we er op tijd. De maag liet ondertussen terug van zich weten en apprecieerde blijkbaar niet het ontbijt van cathay pacific. Maar we hadden de vlucht. Nog 2 uurtjes vliegen en we waren in vietnam, komen ze toch wel niet nog eens langs met een ontbijt. Terwijl nico zijn warme maaltijd opeet, protesteert mijn maag nog heftiger. Wat ben ik dit virus beu.
Uiteindelijk landen we om 10u in saigon. De warmte valt op ons. Aan de douane staat ongelooflijk veel volk. Dit wordt wachten. Uiteindelijk zien we dat het aan 1 rij veel vlugger gaat dus gaan we vlug daar aanschuiven. Wat blijkt: het zijn de enige 2 vrouwelijke bediende. altijd geweten dat vrouwen vlugger waren. Wij hebben wel onze vlucht gehaald maar heeft onze bagage dat ook gedaan? Jawel hoor niet alleen wij waren vlug. Nico draagt de rugzak (ja we hebben er maar eentje bij) en we stappen naar buiten. Daar zit iemand met eem groot plakkaat: MRS JOKE KNOCKAERT. Nog nooit heb ik dit meegemaakt: dit is best leuk. Auto in en naar ons hotelletje. Onmiddellijk vallen de wilde verhalen op over de brommertjes: duizenden, er rijden geen auto's of fietsen meer, enkel brommetjes. De school is net gedaan: ranke meisjes met hun lange witte satijnen jurk en lange broek springen op hun brommertje, de auto wordt gewoon ingesloten door brommertjes met witte prinsessen erop. Ik zie nico al kijken naar die veel lange zwarte paardenstaarten. In ons hotel worden we meteen gastvrij ontvangen. een koffie? Thee? juice? Tenslotte worden we naar onze kamer gebracht: zo net, zo groot, een fan, een airco, een badkamer, zelfs een frigo op onze kamer. We moeten er wel 5 verdiepingen voor trappen klimmen op onze blote voeten, want de schoenen blijven beneden.

Eventjes terug op adem komen en dan de drukte van de stad in. We kopen wat frans brood - nog een overblijfsel van de fransen, heerlijk krokant en dat voor nog geen 4 frank. Eerst ons vliegtuigticket voor Hue gaan oppikken en betalen, kijken of we ergens een fiets kunnen huren, naar de rivier de saigon wandelen en dan terug naar hotel. een frisse douches want in 35 graden is alles, en zeker bij mij kletsnat. Zelfs het avondmaal is inbegrepen. we krijgen pho (soep met noedels) en nems (kleine loempia's) en natuurlijk vers limoensap. We besluiten een avondwandeling te maken en dan bed in.

Na en heerlijk ontbijt terug met het lekker frans stokbrood gaan we onze fiets halen. Gisteren hebben we op een terras het verkeer in de gaten gehouden want stoppen doen ze niet en wanneer we ons tussen die duizenden brommertjes moeten bewegen dan moeten we ons aanpassen. Maar dit lukt ongelooflijk goed. In tegenstelling tot Beiing lukt het kaartlezen heel veel beter want ze gebruiken hier het gewone alfabet. Hierdoor vinden we zonder problemen de tempels, china town. Fietsen en brommers moet je stallen in speciale parkings, auto's niet: de omgekeerde wereld.


Eventjes terug naar het hotel om af tekoelen en terug de drukte in. Het is onwaarschijnlijk hoeveel brommers hier rijden, en welke mierennest dit is. het is nog meer onvoorstelbaar dat wij hier tussen gefietst hebben alsof we het iedere dag doen. Nooit geen toeren uitgehaald, integendeel. Waar fietservaring in een stad als Brugge niet voor goed is. Gevolg is wel dat je 's avonds een barstende koppijn hebt omdat je longen vervuild zijn met uitlaatgassen. Dat verklaart natuurlijk waarom iedereen met mondmaskers rijdt.

Morgen varen en fietsen we naar de mekong en daarna vertrekken we met de bus naar nathrang: de zee. De gedachte aan een plons in het water doet mij nu al kwijlen. Vietnam bevalt ons tot nu toe ongelooflijk. Iedereen is ongelooflijk vriendelijk. Vooral de vrouwen zijn zot van nico: ze pesten hem, flirten met hem, zijn zot van zijn lange neus (misschien denken ze zel dat alles zo lang is: voor hen gissen, voor mij een weten!), strelen hem. enfin alleen zijn aandacht moeten ze hebben. Ik begin jaloers te worden, ik wil naar Egypte daar willen ze mij tenminste kopen voor kamelen. grapje.
Opdringerigheid kennen ze hier niet en dit maakt het alleen nog maar charmanter.voila dit was het zo wat. ik heb pijn in mijn rug want dit toetsenbord staat op vietnamniveau: laag dus.