Keizerlijke stad Hue

Mailtjes lezen vraagt in vietnam heel wat geduld. Internetcafes vinden is geen probleem, op iedere hoek van de straat vind je er wel een. Maar volgens mij filteren de commies internet dermate en gebruiken ze enkel gekopieerde software waardoor het systeem meer dan eens tilt slaat. Ik hoop nu dus dat ik dit berichtje kan versturen.
Gisteren zijn we toegekomen in de keizerlijke stad hue. Tot 1945 regeerde hier de keizer (of toch een beetje). Natuurlijk verdwijnt deze verboden stad in het niets nadat je de verboden stad in Beijjing hebt bezocht, maar toch heeft het wel iets. De verboden stad heeft echter wel heel veel charme, veel meer dan Beijing.

Doordat het hier zoveel regent baadt de stad in het groene gras en alle gebouwen die tijdens de oorlogen en vooral het tet-offensief zijn kapotgeschoten zijn overwoekerd met weelderig groen. Bovendien loopt hier niet zoveel volk waardoor er een immense stilte en rust over deze stad dwaalt. En dat maakt het nu net zo aantrekkelijk. Je kunt er uren in rondlopen en telkens weer ontdek je een aantrekkelijk plekje. Doordat het zo vochtig is lijken alle restauraties van vrij korte duur te zijn. Het leespaviljoen dat in 1992 gerestaureerd is door unesco staat nu reeds terug op instorten. En zo gaat het maar verder. Volgens mij zal unesco hier levenslang moetem blijven restaureren. We hebben ongelooflijk genoten van deze keizerlijke stad. Destemeer besef je wat de zinloosheid van een oorlog is.

We ontdekken elke dag leukere restaurantjes en maken er een sport van om minstens 5 verschillende schotels op tafel te hebben. heerlijk. Vooral de inktvis is niet te versmaden. Dorcas je had gelijk toen je ons vertelde over de inktvis die in je mond smelt en Jurgen we vinden de bia hoi heerlijk. 3 liter bier drinken werkt echter wel op je blaas.

Morgen gaan we de graven van de keizers verkennen per fiets. Hopelijk blijft het droog want gisteren regende het hier de ganse dag en nat ben je.voila dit was het voor vandaag